Ζούμε σε ένα συνειδητό σύμπαν;

Τι βλέπουμε όταν παρατηρούμε το νυχτερινό ουρανό;

Πλανήτες, άστρα και το κυριότερο τεράστιες αποστάσεις. Κάποια σώματα απέχουν από εμάς μερικές μέρες ταξίδι, κάποια άλλα μήνες και χρόνια ενώ βγαίνοντας από το ηλιακό μας σύστημα θα έπρεπε να ταξιδέψουμε χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια για να βρεθούμε στον προορισμό μας. Κοιτάζοντας δε πέραν του γαλαξία μας θα χρειαζόμασταν δισεκατομμύρια χρόνια,

Ένα απέραντο κενό σε ένα οικοδόμημα που μοιάζει χαοτικό, αυτό του γνωστού μας σύμπαντος. Είναι ο λόγος που η σύγχρονη δυτική “σκληρή” επιστήμη έχει επιλέξει να ερμηνεύσει όλο αυτό με όρους τυχαιότητας. Ένας μακρόκοσμος που μοιάζει αχανής και κενός νοήματος.

Τι θα συνέβαινε όμως αν μπορούσαμε να σμικρυνθούμε τόσο ώστε να σταθούμε επάνω σε ένα πρωτόνιο που βρίσκεται για παράδειγμα στο χέρι του διπλανού μας και να κοιτάξουμε τον ουρανό του; Το θέαμα σε σχέση με το νυχτερινό ουρανό δεν θα άλλαζε πολύ. Ένα τεράστιο κενό και το ίδιο ακριβώς χάος. Αρκεί να σκεφτούμε ότι αν μεγενθύναμε ένα πρωτόνιο στο μέγεθος ενός κόκκου άμμου, το ηλεκτρόνιο που περιστρέφεται γύρω του θα βρισκόταν σε μια ακτίνα 30-40 μέτρων. Πόσω μάλλον αν το μεγενθύναμε στο μέγεθος ενός αστέρα.

Φυσικά εμείς, όντας ο μακρόκοσμος αυτού του μικρόκοσμου, αντιλαμβανόμαστε ότι το χέρι στο οποίο προσγειωθήκαμε με την φανταστική μηχανή μας “αγάπη μου συρρίκνωσα τα παιδιά”, είναι ένα αντικείμενο (ή υποκείμενο; ) με μάζα. Είναι το χέρι της αγαπημένης ή του αγαπημένου μας το οποίο πιάνουμε το βράδυ πριν κοιμηθούμε. Νιώθουμε την σταθερότητα του, το βάρος του την κίνηση του.

Και τότε όλο αυτό το κενό;

Το 99% του ανθρώπινου σώματος (και όλων των απτών αντικειμένων) αποτελείται από αυτό το κενό, την ενέργεια. Η αμιγώς συμπυκνωμένη ύλη είναι ένα πάρα πολύ μικρό ποσοστό, κι όμως αυτή η ύλη με αυτή την ενέργεια απαρτίζουν μια συμπαγή (φαινομενικά) οντότητα η οποία έχει νοητικό σώμα, έχει συναίσθημα, έχει συνείδηση της ύπαρξης της και κάνει επιλογές. Τον άνθρωπο. Ακόμη παραπέρα η σύγχρονη φυσική τείνει σιγά σιγά στην σκέψη ότι και κάθε όργανο του σώματος ξεχωριστά έχει την δικιά του συνείδηση, σκέψη και κατεύθυνση. Φυσικά αυτό προς το παρόν παραμένει μια υπόθεση η οποία έχει μεν ισχυρές ενδείξεις, θα αποδειχθεί όμως πέραν πάσης αμφιβολίας όταν αποδειχθεί ο ρόλος του αιθερικού μας σώματος.

Μπορούν αυτά να επιβεβαιώσουν ότι ίσως ζούμε σε ένα σύμπαν με συνείδηση; Μπορεί όλο το σύμπαν να αποτελεί μια ενιαία οντότητα με τους δικούς της σκοπούς, επιθυμίες, σκέψεις και επιλογές;

Κανείς δεν το ξέρει με βεβαιότητα. Αν πάντως εμείς ως άνθρωποι αποτελούμε το μακρόκοσμο για το βασίλειο των κβάντα, ίσως ταυτόχρονα είμαστε το βασίλειο των κβάντα και τον μακρόκοσμο που είναι το σύμπαν μας. Να κάνω εδώ μια απαραίτητη διευκρίνηση. Όταν μιλάω για το βασίλειο των κβάντα αναφέρομαι στα έως τώρα επιβεβαιωμένα από την φυσική φαινόμενα και όχι στις δοξασίες που δίνονται από τους διάφορους πωλητές κβαντικών θεραπειών και θαυμάτων.

Μια πάντως τέλεια αναλογία φαίνεται να εμφανίζεται μεταξύ του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου. Σύμφωνα δε με τη θεωρία των χορδών, ο αριθμός των παράλληλων συμπάντων που προέκυψε είναι 10 εις την 506. Ο αριθμός είναι τόσο τεράστιος που η φυσική θεωρία προβλέπει όντως το ενδεχόμενο να υπάρχει παράλληλο σύμπαν πανομοιότυπο με το δικό μας όπου εμείς ζούμε την ίδια ακριβώς ζωή, εγώ αυτή την στιγμή γράφω τα ίδια ακριβώς πράγματα κι εσείς διαβάζετε τις ίδιες ακριβώς γραμμές. Αυτό μπορεί να συμβαίνει ταυτόχρονα, είτε στο μακρινό παρελθόν είτε στο μακρινό μέλλον (αν υφίστανται τέτοιες έννοιες). Επαναλαμβάνω ότι πρόκειται για επιστημονική τοποθέτηση και όχι για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Άν όντως ζούμε σε ένα σύμπαν με συνείδηση ή ένα συνειδητό σύμπαν για να το τοποθετήσω καλύτερα, σημαίνει ότι οι πράξεις μας έχουν μια επίδραση σε χώρο και χρόνο πολύ μακριά από την αντιληπτική μας δυναμική. Ταυτόχρονα η ύπαρξη μας ως ακέραιο μέρος ενός τεράστιου συνόλου είναι ένας ύμνος στην δύναμη αλλά και την υπερέμφαση της ατομικότητας (πόσο αντιφατικό).

Ο μαθητής εργάζεται γνωρίζοντας τη δύναμη του και ταυτόχρονα χάνοντας τη θέα του εαυτού του, ασχολείται με το μικροσκοπικό κομμάτι σχεδίου που του αναλογεί.

Κλείνοντας θα πω ότι πρόσφατα άκουσα μια συνέντευξη του σπουδαίου αστροφυσικού Διονύση Σιμόπουλου, ο οποίος στην ερώτηση για το αν θα καταφέρουμε ποτέ να έρθουμε σε επαφή με κάποιον εξωγήινο πολιτισμό απάντησε ότι αυτό ίσως να μην πραγματοποιηθεί ποτέ. Είπε ότι ίσως πολιτισμοί πολύ πιο εξελιγμένοι από εμάς μετά από χρόνια προσπαθειών να κατέληξαν ότι οι νόμοι της φύσης δεν μπορούν να καταρριφθούν, οι αποστάσεις να μην μπορούν να διανυθούν και πλέον να αφιέρωσαν όλη τους την τεχνολογία και διανόηση στο να κάνουν τις συνθήκες για τον πολιτισμό τους καλύτερες και τιμιότερες και έτσι να πέτυχαν πλέον στο πεδίο της διεύρυνσης της συνείδησης τους(

η απάντηση είναι με δικά μου λόγια).

Σε κάθε περίπτωση, ένας αστροφυσικός έδωσε την απάντηση της ίδια της εσωτερικής διδασκαλίας.

Κάποια στιγμή να φεύγουμε από την περιφέρεια και να κινηθούμε προς το κέντρο, εκεί που τελικά η αλήθεια λάμπει και φωτίζει το δρόμο της μαθητείας.