Κρίσεις πανικού, σύγχρονος πολιτισμός και Massage

Οι κρίσεις πανικού θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σχεδόν μάστιγα του πολιτισμού μας. Ενας πολιτισμός που συνεχώς μας βομβαρδίζει με πλασματικές ανάγκες και επιθυμίες. Εκτενή μελέτη με τίτλο “ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας” για το φαινόμενο αυτό είχε κάνει ήδη από την δεκαετία του 30′ ο Freud, αυτή η τεράστια προσωπικότητα του περασμένου αιώνα. Είχε διερευνήσει τον τρόπο που η ματαίωση επιθυμιών και προσδοκιών επιδρά στον ανθρώπινο ψυχισμό. Πολύ πριν την παγκοσμιοποίηση, την τηλεόραση, το ίντερνετ και όλο αυτό τον βομβαρδισμό εικόνων και ερεθισμάτων που βιώνουμε σήμερα.

Παρότι σ’ αυτό το άρθρο δεν θα προσεγγίσουμε το θέμα αυτό από ψυχαναλυτικής σκοπιάς, θα έχουμε την ίδια εκκίνηση με τον Freud: το συναίσθημα. Κάτι που πρέπει να γνωρίζουμε για το συναισθηματικό μας σώμα είναι ότι βιώνει την πραγματικότητα στην κυριολεξία με όρους ζωής ή θανάτου. Ειδικότερα όσο πιο ακατέργαστα είναι τα τραύματα μας και όσο λιγότερο χαλιναγωγημένο είναι από τον ανώτερο νου, τόσο η ματαίωση των επιθυμιών βιώνεται ως κυριολεκτικός θάνατος.

Η αλήθεια είναι ότι ζούμε μια εποχή ματαίωσης. Λίγο-λίγο μας παίρνουν την ουσία της ύπαρξης μας για να μας πουλήσουν πλασματική καταναλωτική ευημερία και μάλιστα σε καιρούς που για πολλούς ανάμεσα μας απειλείται η ίδια τους η επιβίωση. Πρόκειται για μια περίοδο που βαλλόμαστε από παντού. Επιπλέον το συναίσθημα μας που αφορά τη σχέση με τη μητέρα μας έχει μια δύσκολη και εγγενή αυταπάτη που είναι η προσδοκία να βρούμε την μητέρα που θα μας σώσει και θα μας δώσει το αίσθημα της ασφάλειας στο πρόσωπο κάποιου άλλου (συντρόφου, φίλου, δασκάλου, θεραπευτή, πολιτικού, ηγέτη). Στον καπιταλισμό η ιδιότητα αυτή μπορεί να μεταβιβαστεί και σε ένα καταναλωτικό αγαθό. Φυσικά όπως όλοι έχουμε βιώσει αυτός ο φαύλος κύκλος δημιουργεί συνεχείς ματαιώσεις έως του σημείου που το ίδιο μας το σώμα αρχίζει να αντιδρά και σε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων η αντίδραση αυτή είναι οι κρίσεις πανικού, αυτό το τρομερά δυσάρεστο αίσθημα του επικείμενου θανάτου μας.

Η σύγχρονη ψυχιατρική αντιμετωπίζει τις κρίσεις αυτές με φαρμακευτική αγωγή (αγχολυτικά, ηρεμιστικά, αντικαταθλιπτικά) και ψυχοθεραπεία. Αν και η χρήση φαρμάκων είναι πολλές φορές επιβεβλημένη καθώς η ζωή του ατόμου παύει να είναι λειτουργική, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος αν δεν υπάρχει σωστή κατεύθυνση, το φάρμακο να γίνει χειρολαβή και ο άνθρωπος να παγιδευτεί για χρόνια στη χρήση χαπιών.

Πως μπορεί όμως το μασάζ να συμβάλει στη διαδρομή ενός ανθρώπου που υποφέρει από κρίσεις πανικού; Ακολουθώντας την αντίστροφη διαδικασία, από το σώμα προς την ψυχή. Εργαζόμενοι με το αμιγώς φυσικό σώμα, βοηθάμε το μυϊκό σύστημα και τα σπλάχνα να εκτονώσουν την συσσωρευμένη ενέργεια που έχει λιμνάσει στο σύστημα του θεραπευόμενου. Αυτή η πρώτη φάση της θεραπείας είναι και η πιο δύσκολη γι αυτό και ο θεραπευτής πρέπει να είναι καλά εκγυμνασμένος και με πολλή υπομονή καθώς η επαφή με το φυσικό σώμα είναι δύσκολη. Η παραμικρή πίεση μπορεί να δημιουργήσει κρίση στο θεραπευόμενο ενώ ακόμη και το να ξαπλώσει σε πρηνή θέση δημιουργεί αισθήματα δυσφορίας. Κάτι για το οποίο επίσης ο θεραπευόμενος πρέπει να έχει ενημερωθεί εκ των προτέρων είναι ότι σ’ αυτό το πρώτο στάδιο των συνεδριών θα βιώνει στην καθημερινότητα του συχνότερα κρίσεις πανικού ως αποτέλεσμα της αρχικής εκτόνωσης ενέργειας η οποία θα είναι ορμητική.

Μόλις αυτή η δύσκολη αρχή παρέλθει μπορούμε πια να εμβαθύνουμε και να βοηθήσουμε τον θεραπευόμενο να μπει βαθύτερα στα στοιχεία της ύπαρξης του και να διερευνήσει τα αίτια που τον οδήγησαν εδώ εξ’ αρχής. Σ’ αυτό το σημείο να τονίσω ότι το μασάζ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αποκλειστική μέθοδος θεραπείας καθώς την ίδια περίοδο ο θεραπευόμενος πρέπει να κάνει ψυχοθεραπεία ώστε να μπορεί να διαχειριστεί τα ζητήματα που βγαίνουν στην επιφάνεια από το βάθος του ασυνείδητου. Πάντως το μασάζ είναι ένα εξαιρετικό “όπλο” το οποίο πρώτα και κύρια θα δώσει ώθηση και ταχύτητα στην θεραπευτική πορεία.

Για να ολοκληρώσουμε κάπου εδώ, θεωρώ ότι οι κρίσεις πανικού παρά το ότι είναι ένα αφόρητα δυσάρεστο συναίσθημα ταυτόχρονα είναι και μία ευλογία. Να κρατάτε πάντα στο νου σας ότι είναι απλά και μόνο ένα αίσθημα, η ζωή σας δεν βρίσκεται σε κίνδυνο στην πραγματικότητα. Κάτι που δεν θα μπορούσε να πει κάποιος που το σώμα του επέλεξε έναν άλλο τρόπο να αντιδράσει, όπως μια βαριά και ενδεχομένως θανατηφόρα ασθένεια.

Πρόκειται συνεπώς για ένα εφαλτήριο εξέλιξης αν χρησιμοποιηθεί σωστά. Οι κρίσεις πανικού είναι μια καμπάνα που χτυπάει μέσα μας και η οποία είναι αδύνατον να αντισταθεί στους ανέμους της ζωής μας.

Είμαι μάταιο να εστιαστούμε στην καμπάνα, είναι απλά ένα αποτέλεσμα. Οφείλουμε να δούμε τους ανέμους στα μάτια και να τους αντιμετωπίσουμε.

Βρείτε τον σκοπό της ύπαρξης σας. Φύγετε από δουλειές που σας καταπιέζουν, πετάξτε από δίπλα σας τοξικούς ανθρώπους, μην ακουμπάτε την ευτυχία σας στα χέρια άλλων παρά μόνον στα δικά σας.

Το τίμημα θα είναι βαρύ για το εγώ αλλά απελευθερωτικό για το Εγώ καθώς το τελικό ζητούμενο είναι η πραγματική ελευθερία.

Τότε και μόνο τότε η ζωή θ’ αρχίσει να σας δίνει απλόχερα χαρά, αντί να σας πανικοβάλει.